ΟΠΩΣ ΔΗΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ο μάλλον εκνευριστικά επιτηδευμένος αλλά ακριβής εν τέλει τίτλος του –STEVE! (martin): a documentary in 2 pieces–, αυτό το βιογραφικό ντοκιμαντέρ του Apple TV+ για τον διάσημο Αμερικανό κωμικό, αποτελείται από δύο μέρη, μιάμισης ώρας περίπου το καθένα. Παρότι όμως αναπτύσσονται σε μια χρονική ακολουθία, δεν πρόκειται απλά για μια διαδρομή σε δύο συνέχειες, αλλά ουσιαστικά για δύο διαφορετικές ταινίες.

Το πρώτο μέρος έχει τίτλο Then («Τότε») και μέσω πλουσιότατου αρχειακού υλικού καλύπτει την περίοδο από τα εφηβικά και νεανικά χρόνια του μοναχικού Στιβ, που μικρός έβγαζε χαρτζιλίκι στην Disneyland και προσπαθούσε να τελειώσει τα μαγικά του τρικ, μέχρι την ανέλπιστη και μετεωρική του άνοδο στο stand up κύκλωμα από τις αρχές της δεκαετίας του ’70 και μέχρι το τέλος της.

«Η κωμωδία μου ήταν ουσιαστικά “εννοιακή”», λέει στο ντοκιμαντέρ, «και μόλις το concept έγινε ευρέως κατανοητό, δεν υπήρχε πλέον περιθώριο εξέλιξης. Ήταν σαν να δημιούργησα ο ίδιος το ερμηνευτικό μου αδιέξοδο».

Για όσους τον γνωρίζουν κυρίως μέσα από τις ταινίες του (ο περισσότερος κόσμος δηλαδή εκτός ΗΠΑ), αποτελεί ένα σοκ και σίγουρα ένα αλλόκοτο θέαμα να τον βλέπουν σ’ αυτό το αρχειακό υλικό να μοιάζει με ένα εκκεντρικό και καθηλωμένο σε μια αιώνια βρεφικότητα «φρικιό», στο μεταίχμιο της αντικουλτούρας και των ελευθεριακών ‘70s.

Από την τρικυμία στη γαλήνη: Οι δυο ζωές του Στιβ Μάρτιν

Μετά από διάφορες περιπέτειες, ο Στιβ Μάρτιν τελειοποίησε ένα είδος «κουλής», σωματικής, σπασμωδικής κωμωδίας με τρελά αξεσουάρ και σουρεαλιστικές ατάκες, χτίζοντας σιγά-σιγά μια «επιθετικά ανόητη» (όσο και ξεκαρδιστική) περσόνα, που παρότι εκ πρώτης όψεως μοιάζει σουρεαλιστικά πρωτοποριακή, χτύπησε φλέβα και τον έκανε τον πιο πετυχημένο κωμικό στην ιστορία, αν κρίνει κανείς από τα γεμάτα στάδια, τις τηλεοπτικές εμφανίσεις και τα εκατομμύρια των δίσκων που πωλούσε με το υλικό του. «Αν είχα οποιαδήποτε καθοδήγηση, τίποτα σημαντικό δεν θα μου είχε συμβεί», ακούγεται να λέει ο ίδιος.

Μονήρης ανέκαθεν και θιασώτης από μικρός μιας φιλοσοφικής προσέγγισης στην κωμωδία αλλά και ως διέξοδο στις δικές του νευρώσεις και κρίσεις πανικού, ο Στιβ Μάρτιν κάποια στιγμή είχε μια λαμπρή ιδέα: Ναι, η κωμωδία είναι η λυτρωτική απελευθέρωση μιας έντασης, αν όμως αφήσουμε την ένταση χωρίς απελευθέρωση, πώς θα αντιδράσει το κοινό;

ΠΗΓΗ: lifo.gr