Για φαν και μη του Μπρους Σπρίνγκστιν, αλλά για φίλους της μουσικής οπωσδήποτε, υπάρχει μια ισχυρή πιθανότητα να δεις τους πρώτους 8 δίσκους του Αφεντικού, από το 1973 έως το 1987 ως ακατέβατα πεντάστερες δημιουργίες. Αν, ως φαν τουλάχιστον, πρέπει να κρατήσουμε μια σπιθαμή αντκειμενικότητας, οι πρώτοι δύο δίσκοι μπορούν να εξαιρεθούν από το 5άστερο (4½ καλά είμαστε) και μετά το πάμε σερί μέχρι το «Tunnel of Love» του ’87, όπου και κλείνει ένα απίστευτο διάνυσμα που, από μια πλευρά, μπορεί να θεωρήσει κανείς ότι εκπληρώνει το «μέγεθος Μπρους» στην ιστορία της ποπ μουσικής.

Όμως το 1982, υπήρξε το «Nebraska». Δίσκος λατρεμένος για τους φανς, φτιαγμένος από τα υλικά του θρύλου, περίφημος για αυτούς που λίγο νοιώθουν από το ιδίωμα ενός απόλυτου DIY που ορίζει την γεωμετρία χρόνων μουσικής – γενικώς – που θα έρχονταν. Με 10 τραγούδια σε κάτι παραπάνω από 40 λεπτά, ο Μπρους εκεί, στην πιο έκδηλα σκοτεινή/ρομαντική, αυτοαναλυτική του φάση, φτιάχνει κάτι που από μόνο του «γυρίζει κεφάλια» στην ιστορία της μουσικής, αφού όντας (σχεδόν) mega star τότε, ένας τέτοιος μίνιμαλ ήχος ήταν η απόλυτη απαγόρευση του τι θα ζητούσε το mainstream. Άλλη συζήτηση.

Και αυτήν ακριβώς την εποχή, την παρασκευή του «Nebraska» από έναν ροκά λίγο μετά τα 30 του σε ολική ενδοσκόπηση, θα αναπαράγει μια ταινία που ο Σκοτ Κούπερ γράφει και σκηνοθετεί, o Σκοτ Κούπερ του «Crazy Heart» και του «Out of the Furnace», που ελπίζουμε να υπάρχει κάπου μέσα του ακόμα, όχι των υπολοίπων υπογραφών του, και η A24 σκέφτεται να παράγει. Και αυτή είναι η ταινία που ο λαμπρά φυσιογνωμικά συγγενής Τζέρεμι Άλεν Γουάιτ ενδέχεται σοβαρά να υποστηρίξει ερμηνευτικά ως Μπρούσαρος – απολογίες για το οπαδιλίκι. Ο Σκοτ Στούμπερ, ο πρώην επικεφαλής του Netflix, ίσως το βάλει κορώνα στο παραγωγικό μετά-Netflix κεφάλι του, επίσης.

Η ταινία είναι διασκευή του περσινού βιβλίου του Γουόρεν Ζέινς «Deliver Me From Nowhere: The Making of Bruce Springsteen’s Nebraska». Με το καλό.

 

ΠΗΓΗ:Cinemagazine.gr